Pumpkin's profilePawiö',)'s spacePhotosBlogListsMore Tools Help

Blog


    December 31

    หายไปนาน

     
                            ห่างหายจากวงการสเปชไปสะนานเลย
                                 มัวแต่อัพเดตhi5
                               ปีใหม่แล้ว  จะเจออะไรมั่งนะ
                              ยังไม่อยากทำงานเลย  อดไปเมกาแระ เซงจัง
                              ทำไงดี เสียดายตังค์ว่ะ  รุ้งี้เอาไปช๊อปปิ้งก้อดี 555+
                      
       
    July 13

    *-*

                    เบื่อจังเลย   รอเรียนก้อบ่าย2 โน่นไม่รุ้จะทำอารายดี
                      ทำไมนะ  ลองคิดถึงใจเขาใจเรา...
     
                         วันนี้ตัวเปนอะไรอ่ะ พูดกับเค้าไม่ดีเลย  เปนอะไร?
                      เค้ารุ้สึกไม่ดีเลยนะ   เค้าไม่รุ้อ่ะ ...
                          เมื่อวาน ใช่เค้าเสียใจ แต่ทำไมวันนี้ตัวเปนอะไรไป
     
     
                              ความจริงแล้วคนเรารักกันไม่ต้องการองค์ประกอบอะไรมากมาย  แค่หมั่นเติมเต็มซึ่งกันและกันก็พอแล้ว
                               เพราะโต๊กับเก้าอี้ที่ไม่เข้าชุดกัน เมื่อจับมาวางคู่กัน ประโยชน์ใช้สอยไม่ลดน้อยลง แต่ความสวยงาม
                             อาจจะลดลงบ้าง เท่านั้นเอง... แล้วบ้านคุณ อยากให้มีโต๊ะกับเก้าอี้แบบไหน
                                 "คนเราจะมีความสุขได้เสมอทุกเมื่อถ้าจะตั้งใจให้ตนเองมีความสุข"
                               ในความเป็นจริงเราไม่สามารถเลือกได้ดังใจเราทุกอย่าง
                        ถ้าคุณเป็นเก้าอี้ คุณไม่สามารถรู้ได้ทั้งหมดในทุกส่วนว่าโต๊ะของคุณเขาจะเป็นอย่างไร
                                  คุณอาจจะไม่ต้องชอบในทุกส่วนของโต๊ะของคุณ
                          ถ้าคุณเองเป็นโต๊ะ  คุณก็จะไม่มีทางพอใจในทุกส่วนที่เก้าอี้ของคุณมี
                                เพราะความสมบูรณืแบบที่แท้จริง... ไม่มีอยู่บนโลกนี้
                                     หากแต่... ศิลปะสุดยอดของการอยู่ร่วมกัน คือ การให้อภัย
                                         อะไรที่เค้าขาดไปเราก้อเติม  อะไรที่เค้าเกินไปบ้างเราก็เอามาเติมให้เราเอง
                                      ถ้าเป็นแบบนี้ เราจะสามารถอยู่ด้วยกันได้อย่างงดงาม       ว่าม่ะ?              
    April 13

    ,,,มาแล้วๆๆ

                   
                           มาแว้วๆๆๆๆ   นานมากๆกว่าจ่าได้มาอัพเปอร์ 
                  ตอนนี้สอบเสดแระ แต่คงเศร้าตอนเกรดออกแน่ๆๆเลย กลับขอนแก่นแระ
                      วันที่4ที่ผ่านมาเพื่อนๆๆ นัดเลี้บงกานสนุกดี ใครไม่มาเสียใจแย่เลย  อิอิ (จิงหรอ)
                   เพื่อนๆก้อไปเยอะนะ 20กว่าๆคน  มี กูคนแรก  อิงก้อปายนะแอ๊บเป็นเดกห้อง4 (กิกิ)
               อีเก๋ง อีริน อีต้อม ไอ้ฝุ่น อ้น โอ๊ต ปอ ป่าน ก๊อต แอ้ น๊อต ตู่(เปรี้ยวมาก) แอน มิ้น เชอร์รี่ก้อมา 
                             ออม ปอน โต้ย หนุ่ย จ๊ะโอ๋ อีฟ(เจ๊สวย) ใครอีกวะ เยอะเกินชักลืม
                      คนไม่มานะ อีติ๋ว เข้าโรงบาลซะงั้นหัวปูด(อิอิ) อีอุ๋ยน้องก้อเข้าโรงบาลอีก ส่วนอีเดียร์นี่บอกจะมา
                   แต่กลับเบี้ยว แบตหมดก้อไม่ชาร์ต  อิคคิวก้อสอบยังไม่เสด
                  
                 ส่วนนิทานที่เขียนไว้ สงสัยต่อไม่ติดแระแหละ ก้อลืมว่าเอาเรื่องไว้ไหนอ่ะดิเด๋วเอาเรื่องใหม่เลยล่ะกาน
                   ดูก่อนวันนี้จะมีห้ายอ่านป่าว  คิดๆแล้วก้อเหงาๆๆเนอะ เด๋วก้อต้องห่างกาน3เดือนแระ  คิดถึงๆๆๆๆมากมาย
                     ไม่มีเธอมันดูเหงา ๆ เศร้าๆกอดตัวเองไว้.....    คงจะได้รู้ถึงคำว่าคิดถึงมักๆๆ และความไว้ใจ&เชื่อใจ 
                        วันที่10นี้ เค้าขึ้นบ้านใหม่นะ ใครว่างๆๆก้อมาแระกานเด้อ แถวๆๆบึงแก่นนคร
     
                            

    ความรัก . . . ถ้ามันมีเจ้าของที่ . . . ของมันอยู่แล้ว
    เก็บไว้ . . .ให้เขาคนนั้น
    อย่า . . . เอาใครมาทำหน้าที่ซ้ำซ้อน. . .
    กับใครอีกคนในใจเรา . . . ให้เหนื่อยเลย
    เมื่อถึงเวลาต้องเลือกจริงๆ คนเจ็บไม่ได้มีแค่หนึ่ง
    แต่เป็นสอง หรือสามเลยก็ได้ . . .

     

     

    *-*,*.*ซึ้งๆๆ

     
     
     
                                    เฮ้อๆๆ...  อิงกลับไปแร้ว ไม่เจอกานนานเลย
                  วันนี้ก้อร้อนเหมือนเดิม ไปส่งอีนังตั๊กไปสอบมาเมื่อเช้า รถล้มขากะเพกๆๆ
                ออกไปตั้งแต่8โมงแน่ะ ยังไม่ไปซื้อเค้กให้แม่ไอ้จิงเลย มีคนไหว้วานมา อิอิ
     
     
                     มีนิทานเรื่องใหม่มาให้อ่านอีกแระ  ซึ้งๆๆดีนะ อ่านให้จบล่ะ
     
     
     
     
                  ตั้งแต่แรกเริ่ม
              ครอบครัวของหญิงสาวก็กีดกั้นไม่ให้หญิงสาวคบกับชายหนุ่ม
                บอกว่าบ้านชายหนุ่มไม่มีฐานะเทียบเท่าบ้านเธอ
              ถ้าหญิงสาวไปอยู่กับชายหนุ่มก็จะต้องทนลำบากทั้งชีวิต
               ความกดดันจากทางบ้านทำให้หญิงสาวอารมณ์ไม่ค่อยดีเสมอ
                  และทะเลาะกับชายหนุ่มอยู่เรื่อย
                  หญิงสาวนั้นรักชายหนุ่มมาก  เธอถามชายหนุ่มบ่อยครั้งว่า
                             "เธอรักฉันมากขนาดไหน?"
             แต่ชายหนุ่มเป็นคนพูดไม่เก่ง   ทำให้หญิงสาวโกรธเขาหลายครั้ง
           บวกกับคำพูดของพ่อแม่เธอ  ยิ่งทำให้หญิงสาวอารมณ์เสียมากยิ่งขึ้น
             ชายหนุ่มจึงกลายเป็นที่ระบายอารมณ์ของเธอ
                เขาก็ทนยอมรับอย่างเงียบๆโดยไม่ว่าหญิงสาวเลยสักคำ
         หลังจากนั้น ชายหนุ่มเรียนจบมหาลัยแล้ว ตัดสินใจจะไปเรียนต่อที่ต่างประเทศ
           ก่อนไป เขาเอ่ยปากขอแต่งงานกับหญิงสาว
                 "ผมอาจจะเป็นคนพูดไม่เก่ง ปากไม่หวาน  แต่ผมรู้ว่าผมรักคุณมาก
         ถ้าคุณตกลงใจยินดี ผมก็จะดูแลปกป้องคุณตลอดชีวิต  สำหรับครอบครัวคุณ
           ผมจะพยายามทำให้พวกเขายอมรับในตัวผม แต่งงานกับผมเถอะนะ ได้ไหม?"
         หญิงสาวตอบตกลงชายหนุ่ม  และด้วยความพยายามของชายหนุ่ม
             พ่อแม่ของหญิงสาวก็ยอมรับเขา ในที่สุด  ชายหนุ่มและหญิงสาวได้หมั้นกัน
          ก่อนที่ชายหนุ่มจะไปเมืองนอกไม่นานนัก  ชายหนุ่มไปเรียนหนังสือ
      อยู่ต่างแดนเพียงลำพัง  ส่วนหญิงสาวก็คงยังอยู่ภายในประเทศ 
           และออกมาทำงานแล้ว
         ชายหนุ่มไม่อาจกลับมาเยี่ยมหญิงสาวได้   เพราะเขาต้องใช้เงินอย่างประหยัด
             ส่วนหญิงสาวก็ไม่มีเวลาไปหาชายหนุ่มได้
           ทั้งสองจึงได้แต่เพียงติดต่อกันผ่านโทรศัพท์และจดหมาย 
        แต่ถึงกระนั้นความสัมพันธ์ของทั้งสองคนก็คงยังมั่นคงมิได้เปลี่ยนแปลงสักนิด
          วันหนึ่ง หญิงสาวออกจากบ้านไปทำงานตามปกติ 
                ระหว่างทางที่เดินไปสู่ป้ายรถเมลล์ มีรถคันหนึ่งได้พุ่งตรงเข้าหาเธอ............
         เมื่อหญิงสาวฟื้นขึ้นมา  เธอเห็นพ่อแม่อยู่ข้างเตียง
            ถึงเพิ่งรู้ว่าเธอประสบอุบัติเหตุและบาดเจ็บสาหัส
       โชคยังดีที่ว่าไม่ถึงกับชีวิต  หญิงสาวเห็นพ่อแม่เธอร้องไห้โศกเศร้าไม่หยุด
         จึงเอ่ยปากคิดจะปลอบโยนพวกเขา แต่เธอได้พบว่า...
           เธอพูดอะไรออกมาไม่ได้เลยสักคำ  เธอพยายามที่จะเปล่งเสียงออกมาให้ได้
         แต่ก็ทำได้แค่มีเสียงคล้ายเสียงหอบเท่านั้น หญิงสาวกลายเป็นใบ้ไปเสียแล้ว...
     
         หมอบอกว่าเพราะอุบัติเหตุครั้งนี้  หญิงสาวนอกจากบาดเจ็บที่ขาแล้ว 
           สมองยังถูกกระทบกระเทือน   เพราะฉะนั้นหญิงสาวจะพูดอะไรไม่ได้อีกเลย
      ชั่วชีวิต หญิงสาวได้แต่รับฟังคำปลอบโยนของพ่อแม่เธอ
         แต่เธอไม่สามารถที่จะตอบอะไรได้เลย  หญิงสาวสิ้นหวังแล้ว...
       หญิงสาวได้แต่ร้องไห้ไม่หยุดทั้งวันทั้งคืน...    หลังจากนั้น
            หญิงสาวออกจากโรงพยาบาลและพักอยู่ที่บ้าน 
                 ทุกสิ่งทุกอย่างก็ยังเป็นเช่นเดิม      มีแต่เพียงเสียงโทรศัพท์ในห้องเธอ     
           กลายเป็นฝันร้ายที่มาทรมานเธอ    แต่ละครั้งที่เสียงโทรศัพท์ดัง
         เป็นเหมือนดังมีดคมทิ่มแทงเข้าไปในใจเธอ
             ความทรมานที่เธอต้องทนรับก็ไม่อาจจะบอกให้ชายหนุ่มรู้ได้
          เธอไม่อยากเป็นตัวถ่วงของเขา
     
      จึงเขียนจดหมายบอกชายหนุ่มว่าเธอไม่อยากจะรอเขาอีกต่อไป 
             เธอกับเขาจบสิ้นกันแล้ว และเธอก็ส่งแหวนหมั้นกลับไปให้เขาด้วย
     
     หญิงสาวไม่รู้จะทำอย่างไรได้กับจดหมายและโทรศัพท์ของชายหนุ่มที่มีมาไม่ขาด
          เธอได้แต่น้ำตาไหลรินเต็มหน้าทุกวัน  
       พ่อของหญิงสาวไม่อาจทนเห็นเธอต้องทนทรมานเช่นนี้อีกต่อไป
         จึงตัดสินใจย้ายบ้าน  
     หวังอยากให้หญิงสาวลืมความทุกข์นั้นและอยู่อย่างมีความสุขมากกว่านี้
            เมื่อเปลี่ยนสภาพแวดล้อมแล้ว หญิงสาวก็ดีขึ้นหน่อย 
        เธอค่อยๆหัดเรียนใช้ภาษามือแทนคำพูด
      ทุกสิ่งทุกอย่างก็เริ่มต้นใหม่ เธอบอกกับตัวเองเสมอว่าให้ลืมชายหนุ่มเสีย
         วันหนึ่ง เพื่อนสนิทของหญิงสาวบอกกับเธอว่า
       ชายหนุ่มกลับมาแล้ว
       และออกตามหาเธอไปทั่ว หญิงสาวขอร้องเพื่อนเธอว่า
         อย่าบอกเรื่องของเธอให้ชายหนุ่มรู้  เรียกให้เขาลืมเธอเสีย 
       หลังจากนั้น  เธอก็ไม่ได้รับรู้ข่าวคราวของชายหนุ่มอีกเลย
        เวลาผ่านไปได้ปีกว่า
              เพื่อนของหญิงสาวมาบอกกับเธออีกว่า
      ชายหนุ่มจะแต่งงานแล้วและขอร้องให้เธอเอาการ์ดแต่งงานมาให้หญิงสาว
        หญิงสาวได้รับฟังแล้วก็เศร้าใจมาก  เธอเปิดการ์ดนั้นด้วยมือสั่น
         แต่กลับเห็นชื่อเธอเ องบนการ์ดใบนั้น   เมื่อหญิงสาวกำลังจะถามเพื่อน
      ชายหนุ่มก็มาปรากฏตัวอยู่ต่อหน้าเธอ
       ใช้ภาษามือที่แข็งกระด้างบอกกับหญิงสาวว่า 
         "ผมใช้เวลาปีกว่าที่ผ่านมา   บังคับให้ตัวเองหัดใช้ภาษามือให้ได้
     เพื่อที่จะบอกกับคุณว่า  ผมไม่เคยได้ลืมสัญญาระหว่างเราสองคนเลย
            โปรดให้โอกาสผมได้เป็นเสียงให้แทนคุณ ผม-รัก-คุณ"        
             
                
               
     
     
                    
     
                     

    มาตามเสียงเรียกร้อง

          
     
                     มาแว้วๆๆๆ นิทานที่เล่าค้างไว้ ที่หลายๆคนอย่างอ่านหาเจอแระแหละนะจ้ะ
                  เอาแบบเริ่มใหม่หมดเลยนะ จะได้ต่อเนื่อง โอเคป่าว
     
                                                       ...................................................
     
              ท่ามกลางเมืองอันแสนกว้างใหญ๋ มีเด็กหญิงคนหนึ่งชื่อ ด.ญ. ความรัก  ในทุกๆวัน
           เด็กหญิงจะเดินทางไปตามลำพัง ด้วยเท้าที่เปือยเปล่า  โดยไม่สนใจว่าพื้นที่ที่เธอเหยียบจะสกปก 
      หรือเศษแก้ว  เด็กหญิงความรักยังมีความสุขกับการเดินทางด้วยเท้าเปล่า  เธอยังคงเดิน เดิน เดินไปเรื่อยๆๆ
          อย่างเดียวดาย ...  แต่แล้ววันหนึงระหว่างเดินทางตามปกติ  เธอรู้สึกเจ็บปวดที่เท้าทั้งสองข้างจนไม่อยาก
        เดินทางต่อไป  ความรู้สึกเหงา และ ว้าเหว่ ก้อเข้ามาหาเธอทันที  ทันใดนั้น เด็กหญิงก้อได้พบกับ
          '' นายรองเท้า ''  ซึ่งเป็นรองเท้าเก่าๆ คู่หนึ่งที่ไม่สะดุดตาอะไร
                 นายรองเท้าทักเด็กหญิงความรักอย่างเป็นมิตร  "เท้าเธอคงจะเจ็บมาก ถ้าไม่รังเกียจ ให้ฉันเดิน
            ทางไปพร้อมๆ กับเธอได้มั้ย  สัญญาว่าจะปกป้องเธอเอง"  เด็กหญิงได้ยินเพียงเท่านั้น ความรู้สึกอ้างว้าง
       เดียวดายก้อหายไป  เธอจึงตัดสินใจที่จะเดินทางไปในทุกที่พร้อมกับนายรองเท้า
            ...แต่ต่อมา ด.ญ. ได้เจอรองเท้าคู่ใหม่โดยบังเอิญ รองเท้าคู่นี้แตกต่างจากนายรองเท้า  ทั้งใหม่กว่า
            สะอาดกว่า สีสันสะดุดตา  อีกทั้งยังเปนรองท้าแบรนด์เนมมีราคาด้วย    เด็กหญิงความรักจึงตัดสินใจที่จะ
                 ทิ้ง "นายรองเท้า" แม้ว่าจะใส่สบายและพร้อมจะเดินไปกับเธอทุกที่ 
             เด็กหญิงได้สวมรองเท้าคู่ใหม่ที่สุดแสนจะ perfect  ถึงแม้ว่าจะไม่พอดี เพียงเพื่อให้ตนดูดี
               ด.ญ.ถึงกับยอมให้รองเท้ากัดจนเจ็บปวด แต่เธอก้ออดทน ทั้งที่ในใจไม่มีความสุข 
            เพียงไม่กี่วัน ด.ญ.ความรักก้อรุ้สึกว่าเข้ากับร้องเท้าใหม่ไม่ได้  เพราะในทุกๆครั้งที่เธอเสียใจ          
       เขาก้อไม่พร้อมเดินไปกับเธอทุกๆที่ เขากลัวลำบาก เขากลัวการถูกแปดเปื้อนจากพื้นดินโคลนที่สกปรก
        เด็กหญิงความรัก กลับมานั่งทบทวนดูเรื่องราวต่างๆที่ผ่านมา เธอพบว่าระหว่างเธอกับรองเท้าคู่ใหม่นั้น
      ยังขาดความเข้าใจ ทำให้ตลอดระยะเวลาการเดินทางทั้งคู่ต้องพบกับปัญหาเสมอ
          ถึงแม้ใครๆพากันต่างอิจฉาเธอที่ได้ครองรองเท้าใหม่
             แต่เธอ... ก้อเลือกที่จะถอดออก และกลับมาเดินเท้าเปล่าดังเดิม  มันอาจจะเจ็บเท้าบ้าง
       ในบางครั้ง  แต่เธอก้อสบายใจ เพราะเธอสามารถเดินไปได้ทุกๆที่ ที่เธอต้องการ
        เด็กหญิง ความรัก เดินทางลำพังมาเป็นเวลานานพอสมควร  เธอเริ่มรู้สึกกลัว เหงา และโดดเดี่ยว
          เธออยากมีเพื่อนสักคนที่เข้าใจเธอ และพร้อมจะเดินทางไปกับเธอในทุกๆที่
      ทันใดนั้นเองเธอก้อได้ยินเสียงที่คุ้นเคยตะโกนถามเธอว่า "อยากมีเพื่อนร่วมทางสักคนมั้ยคร๊าบบ"
                         ใช่เเล้วมันเป็นเสียงของเขา  ....นายรองเท้า...
        เด็กหญิงความรัก ดีใจมากจนไม่อาจกลั้นน้ำตาไว้ได้ เพราะเธอคิดว่าคงไม่มีโอกาสได้เจอเขาอีก
      หลังจากที่เธอได้ตัดสินใจทิ้งเขาไปในวันนั้น  นายรองเท้ายังคงพูดประโยคเดิมๆกับเธออีกครั้งว่า
          "ถ้าไม่รังเกียจให้ฉันเดินทางไปพร้อมๆกับเธอ ได้มั้น ฉันสัญญาว่าจะปกป้องเธอเอง"
                             เด็กหญิงความรัก ยิ้มและตอบกลับไปว่า
                     "ขอบใจนะ...ฉันสัญญาว่าเราจะอยู่เคียงข้างกันตลอดไป"
        นายรองเท้าตอบกลับอย่างอ่อนโยนว่า "เธอไม่จำเป็นต้องสัญญาหรอก เพราะเมื่อไรที่เธอรู้สึกเบื่อ
             และอยากเป็นอิสระจากฉัน ฉันก็พร้อมจะให้เธอไป" เด็กหญิงความรักรู้ทันที่ว่านี่แระ
      คือ"ความเข้าใจ"  ที่เธอรอคอยมานานแสนนาน แต่เธอเจอแล้วจะรักษาอย่างไรดี
        ถึงแม้นานรองเท้าจะเป็นรองเท้าธรรมดาๆคู่หนึ่ง ไม่ได้น่าชื่นชมในสายตาคนอื่นล
      แต่สำหรับ ด.ญ. ความรัก แล้ว  เขาสำคัญต่อเธอมาก เขาเข้าใจและห่วงใยเธอ เธอรู้สึกปลอดภัยเมื่ออยู่กับเขา
          แค่นั้นก็เพียงพอแล้วสำหรับเธอ     
               ตั้งแต่วันนั้นเป็นต้นมา   ด.ญ.ความรักกับนายรองเท้าก็อยู่เคียงข้างกันตลอดไป
         ในบางครั้ง เราอาจจะเห็น ด.ญ. ความรัก ไม่ใส่รองเท้า  แต่อย่างเพิ่งตกใจ!!
      รองเท้าอาจจะอยู่ในมือเธอก็ได้  เขาอาจต้องการให้เท้าของเธอเป็นอิสระจากการผูกมัดบ้าง
         หรือเธออาจซักรองเท้าแล้วแห้งไม่ทันก็ได้  อย่าคิดมาก !!
     
     
                        นิทานเรื่องนี้สอนให้รู้ว่า
            
                - คนดีอาจไม่ใช่ คนที่ใช่อาจไม่ดี
                - คนที่ใช่สำหรับคนอื่นอาจไม่ใช่สำหรับเรา  ส่วนคนที่ใช่สำหรับเราอาจไม่ใช่สำหรับคนอื่น
                - รักแท้มักมาถูกเวลาเสมอ
                - ความรักไม่ใช่การผูกมัด ฝ่ายใดฝ่ายหนึ่ง
                - สิ่งที่ความรักต้องการมากที่สุดคือ ความเข้าใจ
     
     
                                           จบแว้วๆๆๆๆ.....นะ
                   
      
              
                  
    February 08

    โยว่วว ใกล้สอบแล้ว

                      
     เป็นไงกานมั่งอ่า   ใกล้จ่าสอบแว้ว หนังสือหนังสือยางม่ายได้แตะเลย
                ลงทะเบียนไปแระ ลงได้แค่2ตัวเอง เด๋วคงรอแอดเพิ่ม สงสัยไม่ได้ฝึกงานแระแหละ ไปเที่ยวกานป่าว
           ใครมีโปรแกรมไปไหนช่วงปิดเทอมว่ะ บอกมั่งดิ....
                     เมื่ออาทิตที่แล้วไอ้ไข่ กระแต แล้วก้อีเก๋ง มานมาสอบสัมภาษณ์วีซ่า แม้จะโกอิเตอร์กันหมดแระ
        กุยังไม่ได้ไปไหนเลย   ไปกันเยอะเหมือนกานนะเนี๊ยะ
     
     
                   มีนิทานมาเล่าให้ฟังแต่ยาวมากกกกกกมาย  (อย่าขี้เกียจอ่านก่อนล่ะ)
        
                               ท่ามกลางเมืองอันแสนกว้างใหญ๋ มีเด็กหญิงคนหนึ่งชื่อ ด.ญ. ความรัก  ในทุกๆวัน
           เด็กหญิงจะเดินทางไปตามลำพัง ด้วยเท้าที่เปือยเปล่า  โดยไม่สนใจว่าพื้นที่ที่เธอเหยียบจะสกปก  หรือ
        เศษแก้ว  เด็กหญิงความรักยังมีความสุขกับการเดินทางด้วยเท้าเปล่า  เธอยังคงเดิน เดิน เดินไปเรื่อยๆๆ
          อย่างเดียวดาย ...  แต่แล้ววันหนึงระหว่างเดินทางตามปกติ  เธอรู้สึกเจ็บปวดที่เท้าทั้งสองข้างจนไม่อยาก
        เดินทางต่อไป  ความรู้สึกเหงา และ ว้าเหว่ ก้อเข้ามาหาเธอทันที  ทันใดนั้น เด็กหญิงก้อได้พบกับ
          '' นายรองเท้า ''  ซึ่งเป็นรองเท้าเก่าๆ คู่หนึ่งที่ไม่สะดุดตาอะไร
                 นายรองเท้าทักเด็กหญิงความรักอย่างเป็นมิตร  "เท้าเธอคงจะเจ็บมาก ถ้าไม่รังเกียจ ให้ฉันเดิน
            ทางไปพร้อมๆ กับเธอได้มั้ย  สัญญาว่าจะปกป้องเธอเอง"  เด็กหญิงได้ยินเพียงเท่านั้น ความรู้สึกอ้างว้าง
       เดียวดายก้อหายไป  เธอจึงตัดสินใจที่จะเดินทางไปในทุกที่พร้อมกับนายรองเท้า
            ...แต่ต่อมา ด.ญ. ได้เจอรองเท้าคู่ใหม่โดยบังเอิญ รองเท้าคู่นี้แตกต่างจากนายรองเท้า  ทั้งใหม่กว่า
            สะอาดกว่า สีสันสะดุดตา  อีกทั้งยังเปนรองท้าแบรนด์เนมมีราคาด้วย    เด็กหญิงความรักจึงตัดสินใจที่จะ
                 ทิ้ง "นายรองเท้า" แม้ว่าจะใส่สบายและพร้อมจะเดินไปกับเธอทุกที่ 
             เด็กหญิงได้สวมรองเท้าคู่ใหม่ที่สุดแสนจะ perfect  ถึงแม้ว่าจะไม่พอดี เพียงเพื่อให้ตนดูดี
               ด.ญ.ถึงกับยอมให้รองเท้ากัดจนเจ็บปวด แต่เธอก้ออดทน ทั้งที่ในใจไม่มีความสุข 
            เพียงไม่กี่วัน ด.ญ.ความรักก้อรุ้สึกว่าเข้ากับร้องเท้าใหม่ไม่ได้  เพราะในทุกๆครั้งที่เธอเสียใจ             เขาก้อไม่พร้อมเดินไปกับเธอทุกๆที่ เขากลัวลำบาก
                    
                              เอาไว้ติดตามต่อนะ  ขี้เกียจขึ้นมากะทันหัน  อิอิ.....
         งานเยอะชิบ จะส่งอยู่แระ ยังทำไม่ทันจะเสดเลย กรำจิงๆๆๆ
    January 25

    ข้อความดีๆๆ ที่อยากให้อ่าน

                ผู้ชายที่ฉันจะเลือก

    เขาไม่ต้องเป็นคนดี เพราะฉันไม่อยากได้ยินคำว่า "ดีเกินไป" และไม่อยากใช้คำว่า "ดีไม่พอ"
    เขาต้องเห็นความสำคัญของความรักมากกว่าเรื่อง sex และไม่เอาเรื่อง sex มาตัดสินความรัก
    ไม่มีข้ออ้างว่าถ้าไม่มีsex กันก็แปลว่าไม่ได้รักกัน ไม่ไว้ใจกัน เพราะนั่นไม่ใช่เหตุผล จริงๆ
    แล้วผุ้หญิงทุกคนอยากจะเก็บไว้ให้คนที่เขารักเราแล้วเราก็รักเขา เพียงคนเดียวเท่านั้น
    แล้วเทอแน่ใจแล้วหรือว่าเธอจะเป็นผู้ชายคนเดียวของผู้หญิงอย่างฉันได
    เขาไม่จำเป็นตัองเป็นผู้ชายที่เข้มแข็งตลอดเวลา ไม่ต้องพยายามปกปิดความอ่อนแอของตัวเอง
    เป็ดเผยมาให้ฉันได้รับรู้บ้าง เพื่อที่ฉันจะได้พร้อมที่จะทุกข์ไปกับเทอด้วย ไม่ใช่รอแต่จะสุขด้วยอย่างเดียว
    อย่าพูดว่ารักดพราะเป็นหน้าที่ คำว่ารักที่คุณพูดมาจะต้องไม่มีเหตุผล จะต้องรักเพราะรัก ไม่ใช่รักเพราะเหงา
    ไม่ใข่รักเพราะอยากมีแฟน ไม่ใช่รักเพราะไม่มีใคร ไม่ใช่รักเพราะอกหักจากแฟนเก่า
    ไม่ใช่รักเพราะไม่สมหวังกับคนใหม่ ไม่ใช่รักเพราะเสียดายฉัน
    คำว่าแฟนหรือคนรักเป็นบทบาท ไม่ใช่หน้าที่ที่เทอต้องฝืนทำ
    ยิ้มได้ตลอดเวลา เมื่อฉันมีปัญหา ร้องไห้ ผิดหวัง เพราะรอยยิ้มของเทอช่วยฉันได้
    ถ้าไม่ได้รักฉันจิงๆ ก็โปรดบอกกับฉัน ถึงแม้ว้าเทอจะรู้ว่าฉันรักเทอ
     อย่าสงสารฉันอย่าปล่อยให้เวลาล่วงเลยไปนาน เพราะอาจจะไม่เหลือเยื่อใยดีๆให้กันได้เลย
     สงสารฉันนะให้ฉันได้เป็นเพื่อนกับเทอก็ยังดี
    ถ้าเทอรักฉัน ของฉัน ก็โปรดบอกกับฉัน อย่าให้ฉันต้องตัดสินผิดไป
    เพราะเข้าใจว่าเทอไม่ได้รักฉ้นทั้งๆ ที่ฉันรักเทอ หึงหวงมีบ้างก็ได้ มีเยอะๆหน่อยยิ่งดี
    เพราะมันจะช่วยหยุดความเจ้าชู้ของฉันได้ และ เป็นข้อเตือนใจให้รำลึกอยู่เสมอว่า
    เทอยังรักฉันอยู่ หึงเพราะรักนะไม่ใช่หึงเพราะหวงโดยที่เทอมีใครอีกคน
    รับได้ที่ฉันหึงเทอรับที่ฉันทำท่าทางไม่พอใจใส่เทอ เมื่อเห็นเทอเดินกับผู้หญิงคนอื่น
    ไม่ว่าผู้หญิงคนนั้นจะเป็นใครก็ตาม ถ้าเธอบริสุทธิ์ใจ โปรดเข้ามาอธิบายให้ฉันเข้าใจ
     อย่านิ่งเงียบอย่าเฉย เพราะมันจะทำให้ฉันคิดว่าเทอมีคนอื่นจิงๆ
    ถ้าวันใดเทอหมดรักฉัน เทอเจอคนที่ดีกว่า ขอให้เทอรับของฉัน
     โปรดอย่าทำให้ฉันเป็นนักสืบที่จะต้องคอยสอดส่องหาความจริงมาด้วยความเจ็บปวด
     ขอให้บอกฉันไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นฉันพร้อมจะกลับตัวเปลี่ยนใจเป็นเพื่อนคุณได้เสมอ
    โรแมนติกบ้างก็ดี มีเซอร์ไพรส์นิดหน่อยก็ได้ ฉันปลื้ม...
    ถ้าฉันมีนิสัยบางอย่างที่เธอรับไม่ได้ ขอให้พูดมา ฉันจะปรับตัวเข้าหาเทอเอง

    ฉันขอให้เทอเป็นตัวของตัวเอง ไม่ต้องลำบากทำตัวให้ฉันชอบ
    ไม่ต้องทำดีให้ฉันเห็นเพียงแค่เทอเป็นยังไง เทอก็เป็นอย่างนั้น เพราะฉันจะรักเทอที่เป็นตัวเอง
    โปรดรักฉันที่ฉันเป็นฉัน อย่ารักฉันเพราะฉันเหมือนใคร เพราะนานไปเทออาจคิดได้ว่า
    ฉันไม่ใช่คนนั้น แล้วเดินจากไป
    ฉันไม่ใช่คนหน้าตาดี และไม่อยากให้เธอมองฉันที่ภายนอก
    เพราะหากวันใดฉันเปลี่ยนแปลงไปไม่เหมือนเดิม แล้วเทอจะทิ้งฉันไป
    ถ้าเทอจะมองฉันที่ภายนอก โปรดมองข้ามฉันเถิด เพราะฉันคงไม่เลิศหรูพอที่จะเป็นคนที่เทอรัก
    ฉันอยากให้เทอฟังเพลง ใช่ฉันหรือเปล่า ของกะลา ขอให้ฟังจนจบเพลง แล้วถามตัวเองดูว่า
     ผู้หญิงที่เทอเลือกเป็นเหมือนที่เธอฝันไว้หรือเปล่า แล้วถ้าเป็นอย่างที่เทอฝันไม่ได้
    เทอจะยอมรับความจิงได้ไหม และฉันอยากให้เทอลองตอบตัวเองในเนื้อเพลงท่อนแรกกับท่อนสุดท้าย
    ให้ได้ก่อนตัดสินใจรักฉัน         

     
     
     
    ไม่มีคนมาเม้นห้ายเลยง่า  ม่ายมีคนมาอ่านแร้น  ฮือๆๆๆ
    January 23

    ใกล้วาเลนไทน์แล้วนะ

    คำพูดเล็กๆ สามารถบรรเทาปัญหาที่แสนจะยากเย็น

    อ้อมกอดเล็กๆ เช็ดน้ำตาให้เหือดแห้ง

    เทียนไขเล็กๆ ส่องแสงนำทางในความมืดมิด

     
    คำพูดเล็กๆ สามารถบรรเทาปัญหาที่แสนจะยากเย็น

    อ้อมกอดเล็กๆ เช็ดน้ำตาให้เหือดแห้ง

    เทียนไขเล็กๆ ส่องแสงนำทางในความมืดมิด

     

                         ก้อม่ายรุ้จะอัพไรดี แต่ก้อใกล้ๆๆวันแห่งความรักแล้วซิ   

                                  ไอ้เราก้อเพิ่งจะดีกะอิง มา  นี่แระนะ มันก้อต้องมีมั่งแระ มั้งเนอะ อิอิอิ  
       กะลังจะสอบFinal อีกแล้วแระ เร็วจิงๆๆเลยหนังสือก้อมะทันจะได้แตะเลย

                 ตอนนี้รอเรียน HR เลยมานั่งเล่นรอเวลา ทำhi5ได้แร้วด้วยนะเฟ้ย แต่ก้อยังงง อยู่เลย

                            แล้วก้อจ่าปิดเทอมแล้วด้วย เราก้อไม่ได้เจอกาน3เดือนแน่ะ คิดถึงแน่ๆๆเลย  ตัวก้อปายฝึกงาน
                    ที่พังงา ส่วนเค้าก้อต้องมานั่งเรียนซัมเมอร์ ฮือๆๆๆๆ
                               แต่เด๋วก้อต้องกลับมาเจอกาน จิงมะ   เหอะๆ
      เคยสงสัยไหมว่าทำไมหัวใจมีดวงเดียว?

    ก็เพราะว่า...พระเจ้าให้ขามา 2 ข้างไว้ให้เราเดินไปทุกที่ที่เราต้องการ

    พระเจ้าให้แขนมา 2 ข้าง ไว้หยิบจับ ไว้โอบกอด

    พระเจ้าให้หูมา 2 ข้างไว้ฟังคำพูดคนอื่น

    พระเจ้าให้ตามา 2 ข้าง ไว้มองสิ่งต่างๆ ที่อยากมองและไม่อยากมองก็ตาม

    แต่พระเจ้าให้หัวใจมา 1 ดวง เพราะที่จริงแล้วท่านสร้างไว้ 2 ดวง

    แต่อีกดวงนึง อยู่กับอีกคนนึง คนที่เราจะต้องใช้ 2 ขาตามหา

    2 แขนโอบกอด 2 หูฟังเสียงเขา 2 ตาไว้มอง
     
     
    คิดฮอดเพื่อนๆๆ ชาวขอนแก่นทุกคนเด้อ กลับไปเจอกานๆๆ
    January 16

    ^00^ ..

    เป็นความจริงที่ว่า. . .
    วันและคืนที่เรียนรู้ผ่านกาลเวลา ทำให้คนสองคนเข้าใจกันมากขึ้น

     หวัดดีเพื่อนๆๆ  ทามไมย่ะ คนเราก้อต้องมีอะไรดีๆไง้เตือนใจเดะ  คะแนนออกมาไม่ดีเลย เศร้าใจ
    วันนี้ก้อตังค์หาย เวงกำจิงๆๆเลย  เฆ้อๆๆๆๆ
         นึกว่าจะไม่มีคนมาอ่าน มาเม้น สเปชเค้ามานไม่สวยอ่ะ  ทามไม่เปนเลย กลับไปปีใหม่ไม่ค่อยได้เจอใครเลย
    นอกจาก4สหาย จิง ไข่ ไผ่ โจ้น  จิงฝากบอกคิดถึงแกน่ะ สนธยา โสดาวิชิต
    ไม่เจอเพื่อนคนอื่นเลย ไอ้น๊อคก้อไม่เจอมานานแระนะแก  เหอะๆๆๆ 
    อีอุ๋ยอีเดียร์ก้อหาย  คิดถึงนะบุ๋มบิ๋ม ออกจากมหาลัยแล้วก้อไม่เจอเลย
    ขอบคุนะทุกคน ที่มาเม้น  ลงชื่อห้านด้วยจิ 
     
     
     
    December 12

    ในวันที่ใกล้จะสอบ

    คติสอนใจ จากโน๊ต อุดม

               ความรู้มาก ๆ บางทีเหมือนกำแพงอิฐที่เรียงตัวสูง ความรู้สูง กำแพงสูง ความรู้รอบด้าน ก็เหมือนกำแพงสูงรอบตัว บางครั้งมันอาจทำให้มองออกไปไม่เห็นอะไร นอกจากอิฐที่ตนเองก่อขึ้นมา

               กลิ่นของความรัก ก็เช่นเดียวกับห้องน้ำ เข้าไปแรก ๆ จะรู้สึกว่าได้กลิ่น อยู่ในนั้นนาน ๆ ไปจะเคยชิน จนลืมว่ามีกลิ่นนั้นอยู่ จนกว่าจะออกมาจากบริเวณนั้นและกลับเข้าไปใหม่

               ถ้าเรารักใครสักคน เราควรเปิดโอกาสให้เขาได้ทำผิดหลาย ๆ ครั้ง เพราะเราเองก็ต้องการโอกาสอย่างนั้นเช่นกัน อย่าบอกเลยว่าเป็นคนดี ความหยิ่งยโส ก็มีอยู่ในคนถ่อมตัว ครูที่สอนนักเรียน ก็มีความโง่ ซ่อนอยู่ ความขลาดกลัว ก็มีอยู่ในนักมวยแชมป์โลก ความเบื่อหน่าย ก็มีอยู่ในพนักงานต้อนรับที่กระตือรือร้น ความเห็นแก่ตัว ก็มีอยู่ภายในใจของนักสังคมสงเคราะห์ มันอยู่คู่กัน รอวันปรากฏตัวออกมา

               ถ้าสันดานห่วย ๆ มันเป็นกระดาษ เรามีแค่หินทับกระดาษคนละก้อน ลมกิเลสพัดมา ก็ขึ้นกับว่าก้อนหินของใครก้อนใหญ่พอที่ทับมันไว้ ไม่ให้ปลิวเพ่นพ่านเท่านั้นเอง . . .

    November 16

    เบื่อๆ เรียนIT

      ตอนนี้เรียนคอมอยู่อ่ะ  อาจารย์ก้อสอนๆๆไปเรื่อยๆๆนักศึกษาทั้งหลายก้อนั่งเล่นคอมไป
    แล้วสอบจ่าทามได้ป่ะว่ะเนี้ยะ    เฮ้อๆๆ เเฟนกุนี่ทำไมมีคนมาบ้าจังว่ะ
    อยากจะเหนหน้าจิงๆๆเล้ย 
    ไม่ได้อัพนานมากแระ  เพื่อนๆๆคิดถึงเค้ามั้ย  ปีใหม่ไปเที่ยวหนายกานว่ะ
    สเปชไม่ค่อยสวยนะ ทำไม่เปนว้ะ เดาๆๆๆ
    ติ๋วมึงอย่าคิดมากนะ ไอ้ฝุ่นด้วย เด๋วก้อดีขึ้น ส่วนอีตั๊กมันก้อดีมากแระ
    เห้อๆๆ  ไม่รุ้จะบ่นไร  เหนื่อยๆๆๆๆ
    August 11

    พรุ่งนี้วันแม่

     ม่ายด้ายกลับบ้านเลย  พรุ่งนี้วันแม่แล้วด้วย
    คอนนี้อยู่คนเดียวง่า
     
     
     
    ร๊ากแม่กานรึยัง        อิอิ..    *-*
    July 28

    อัพแล้วนะเพื่อนๆๆ

    จะสอบแล้ว  แต่แฟนๆๆขอร้องให้อัพเลยอัพรูปให้ดูแล้วนะ
    น๊อกกี้อยากเห็นอิงหรอ  มีให้ดู อย่าตกใจน่ะจ๊ะ แน๊ทตี้(ท่านลิง) ไปแข่งดิฟมาเปนไงว่ะ
    สอบไม่ได้เลย ย่ำแย่ว่ะ ไปอ่านหนังสือล่ะ
    April 28

    จะย้ายหอแว้ว

    วันนี้หรอ  ก้อยี่สิบแปดเมษาไง  แฮะๆๆ  ขอบจายไอ้น้องที่มาเม้นให้ แล้วก้อท่านกอลิล่าแนท
    อีกสามวันจะไปอยู่ที่ใหม่แล้ว จะมีเพื่อนมั้ยล่ะเรา
     
    ทุกชีวิตยังมีความหวังอยู่เสมอ   จงปล่อยให้ชีวิตดำเนินต่อไป
     
    วันหนึงถ้าชีวิตหวนคืนมาสู่ทางสายเก่า  ที่เคยทำให้คุณมีความสุข
     
    ระหว่าเดินทางในแต่ละก้าว จงอย่าเดินเลี่ยงมันไปอีก
     
    เพราะน้อยนักที่ถนนสายเดิมจะยังคงสภาพ
     
    เพื่อรอให้คุณเดินย้อนกลับมา    ลองเดินต่อไปซิ
     
    บางทีคุณอาจจะเจอจุดหมายที่คุณค้นหามาตลอดชีวิต
     
    ในเส้นทางที่คุณเคยเดินเลี่ยงไปก็ได้
     
     
      ทำขำๆๆ ไม่มีไรทำ  เบื่อๆๆ  ซัมเมอร์เรียนแค่สองวัน ว่างมากมาย
    ทำตัวไร้สาระอยู่ทุกวัน   นู๋มิ้ง ไม่เห็นโทรหาเค้าเลย  ไปเล่นเกมส์
    รึว่าไปหาเพื่อน  ม่ายเปงรายหรอก เด๋วเจอกาน
    ไอ้น้องสุดเลิฟมันอยากได้นาฬิกา   เหอๆๆ แกก้อมาดูเองดิเด๋วไม่ถูกใจ
     
     
    April 25

    wow

    ทำได้แว้ว  ยังม่ายง่วงเลย มีเรียนเช้าด้วย
     อยู่หอมะปรางค์ สาวสวย (จิงดิ)  ไร้สาระนิดนึงนะ
          หายอะ  ไปเที่ยวถึงไหนแง้ว