Pawiö',)'s space: February, 2007

February 08

เป็นไงกานมั่งอ่า ใกล้จ่าสอบแว้ว หนังสือหนังสือยางม่ายได้แตะเลย

ลงทะเบียนไปแระ ลงได้แค่2ตัวเอง เด๋วคงรอแอดเพิ่ม สงสัยไม่ได้ฝึกงานแระแหละ ไปเที่ยวกานป่าว

ใครมีโปรแกรมไปไหนช่วงปิดเทอมว่ะ บอกมั่งดิ....

เมื่ออาทิตที่แล้วไอ้ไข่ กระแต แล้วก้อีเก๋ง มานมาสอบสัมภาษณ์วีซ่า แม้จะโกอิเตอร์กันหมดแระ

กุยังไม่ได้ไปไหนเลย ไปกันเยอะเหมือนกานนะเนี๊ยะ

มีนิทานมาเล่าให้ฟังแต่ยาวมากกกกกกมาย (อย่าขี้เกียจอ่านก่อนล่ะ)

ท่ามกลางเมืองอันแสนกว้างใหญ๋ มีเด็กหญิงคนหนึ่งชื่อ ด.ญ. ความรัก ในทุกๆวัน

เด็กหญิงจะเดินทางไปตามลำพัง ด้วยเท้าที่เปือยเปล่า โดยไม่สนใจว่าพื้นที่ที่เธอเหยียบจะสกปก หรือ

เศษแก้ว เด็กหญิงความรักยังมีความสุขกับการเดินทางด้วยเท้าเปล่า เธอยังคงเดิน เดิน เดินไปเรื่อยๆๆ

อย่างเดียวดาย ... แต่แล้ววันหนึงระหว่างเดินทางตามปกติ เธอรู้สึกเจ็บปวดที่เท้าทั้งสองข้างจนไม่อยาก

เดินทางต่อไป ความรู้สึกเหงา และ ว้าเหว่ ก้อเข้ามาหาเธอทันที ทันใดนั้น เด็กหญิงก้อได้พบกับ

'' นายรองเท้า '' ซึ่งเป็นรองเท้าเก่าๆ คู่หนึ่งที่ไม่สะดุดตาอะไร

นายรองเท้าทักเด็กหญิงความรักอย่างเป็นมิตร "เท้าเธอคงจะเจ็บมาก ถ้าไม่รังเกียจ ให้ฉันเดิน

ทางไปพร้อมๆ กับเธอได้มั้ย สัญญาว่าจะปกป้องเธอเอง" เด็กหญิงได้ยินเพียงเท่านั้น ความรู้สึกอ้างว้าง

เดียวดายก้อหายไป เธอจึงตัดสินใจที่จะเดินทางไปในทุกที่พร้อมกับนายรองเท้า

...แต่ต่อมา ด.ญ. ได้เจอรองเท้าคู่ใหม่โดยบังเอิญ รองเท้าคู่นี้แตกต่างจากนายรองเท้า ทั้งใหม่กว่า

สะอาดกว่า สีสันสะดุดตา อีกทั้งยังเปนรองท้าแบรนด์เนมมีราคาด้วย เด็กหญิงความรักจึงตัดสินใจที่จะ

ทิ้ง "นายรองเท้า" แม้ว่าจะใส่สบายและพร้อมจะเดินไปกับเธอทุกที่

เด็กหญิงได้สวมรองเท้าคู่ใหม่ที่สุดแสนจะ perfect ถึงแม้ว่าจะไม่พอดี เพียงเพื่อให้ตนดูดี

ด.ญ.ถึงกับยอมให้รองเท้ากัดจนเจ็บปวด แต่เธอก้ออดทน ทั้งที่ในใจไม่มีความสุข

เพียงไม่กี่วัน ด.ญ.ความรักก้อรุ้สึกว่าเข้ากับร้องเท้าใหม่ไม่ได้ เพราะในทุกๆครั้งที่เธอเสียใจ เขาก้อไม่พร้อมเดินไปกับเธอทุกๆที่ เขากลัวลำบาก

เอาไว้ติดตามต่อนะ ขี้เกียจขึ้นมากะทันหัน อิอิ.....

งานเยอะชิบ จะส่งอยู่แระ ยังทำไม่ทันจะเสดเลย กรำจิงๆๆๆ